Bon. Maandag had ik het stomste idee van mijn leven. Om een of andere reden, had ik ineens goesting om de Fuji berg te beklimmen.

's Nachts.

Door de wolken. Bij nieuwe maan. Met alleen een zomertruitje en regenfrakske, want ha ja, in de zomer is 't in Japan 40 graden.

Kuch.

Wat je dus wel goed moeten weten is dat de Fuji een echte berg is, van 3776 meter hoog. In vergelijking daarmee is de Pic Du Midi met zijn 2877 meter een onnozele vluchtheuvel -- iets voor de zondag namiddag rond de vieren achter de kaffie. Om een idee te geven, de reisgidsen schrijven dat je voor de klim alleen al tussen de zes en de acht uur mag rekenen, alnaargelang het weer en hoe bad ass je bent. De Fuji op en af hotsen is dus geen uitstap, maar echt wel berg beklimmen, en een mens kan zich er maar beter treffelijk op voorbereiden. Dus niet gelijk peersie hier, "zuurstoffles ? zuurstoffles ?!?! Hahaha zomg lol n00bs !!!"...

Ik heb het geweten.



Het systeem is dat je vanuit Shinjuku, Tokyo, een express-bus neemt die u op een dikke twee uur tot aan het vijfde station brengt op de Fuji. Dat station ligt op 2400 meter hoogte, dat klinkt als een cheat, maar er blijven toch nog een kleine 1400 meter over, en het zijn de moeilijke, dus shut up. Het begint daar al direct goed, we (ne man of 8, blijkbaar niet veel gekken dezen tijd van 't jaar) worden daar om 22:00 afgezet in een stekkedonker gat. Er is 1 winkeltje met souvenirs, en dat is 't. Aantal lampedeirkes of wegwijzers : nul. Aantal wegen en paadjes : teveel om te gokken. Die andere gasten lopen die winkel in, ik blijf daar een beetje staan draaien. Na een tijdje komt er nog een bus toe, deze keer al wat voller geladen, maar zelfde verhaal : iedereen direct die winkel in. Die gaan al hun souvenirs blijkbaar meesleuren. Afin, na een tijd komen die terug buiten en ze blijven allemaal hangen, vrij vertaald, er is geen enen aap die de weg weet :) Ik dan maar even mijn stoerste japans gebezigd om het binnen te gaan vragen, en mij geriskeerd aan de richting die ik meen verstaan te hebben. Dat die route bergaf loopt is al niet erg geruststellend. Dat gans die groep mij als een bende lemmings voorspelbaar begint te achtervolgen, ook niet :) En voor je 't vraagt -- wegens geen verlichting en nieuwe maan doe ik gans de wandeling met een pieleluchtje van 4 euro. Zoals iedereen trouwens. Ik heb wel reserve pielekes, maar geen reserve lamp. Dus best niet ergens tegenaan kwakken / op mijn muil stekken, of ik zit met een redelijk serieus probleem tot aan zonsopgang. Afin, here we go :)

Middernacht -- ergens rond de 3000 meter -- tot nog toe gaat alles OK, het pad is redelijk lastig en komt in 3 soorten. Het soort gemalen grind/zandbak; een redelijk effen pad maar met verraderlijke losliggende stenen zoals op de Pic; en dan echt authentiek klimwerk, waar je dus op en af grote blokken moet klimmen. Ik voel me nog ok, maar ik begin door te krijgen dat ze niet overdrijven als ze schrijven dat er elk jaar mensen verongelukken -- 't is al een tijdje geen "wandeling" meer. Sinds enige tijd hebben we aansluiting gevonden met een stoet, dat moest ook wel aangezien gemiddeld 5000 man per dag/nacht dit probeert.

Deze foto's zijn gebricoleerd in Photoshop om een gedacht te geven van het terrein, in werkelijkheid was het pikdonker (en muisstil). Wel veel sterren, op zijn "temidden van de Nijl"s.







01:50 -- 3250 meter -- Er beginnen mensen gewoon midden in hun wandeling te stoppen, ze vallen gewoon stil waar ze staan, doen hun ogen dicht en blijven zo wat staan zwijmelen. Zelf doe ik het nog vrij ok, behalve dat ik bij een misstap al eens durf te zwalpen. Ik mag ook mijn bochten niet te fel pakken want dan wordt alles wat draaiierig. Hm, verdachte boel. Hartslag is al een tijd niet meer onder de 160 gegaan.



02:30 -- 3400 meter -- Temperatuur is 8 graden. Hartslag begint serieus door te slaan. Het probleem is ook dat je niet al te veel mag rusten, want je bent helemaal bezweet en als je stilvalt, koel je genoeg af dat het ook weer gevaarlijk wordt. Dus een mens kan kiezen tussen oververhitten, of onderkoeling. Te gek.
Ik krijg compassie met een gastje van 12 jaar dat er al sinds 3000 meter uitziet gelijk een afgelekte dweil. Links en rechts beginnen er een paar te kotsen.



Ik begin zo stilaan ook in zombie mode te geraken : niet meer nadenken en alleen nog verder sukkelen. Hartslag blijft maar stijgen, maar erger nog is dat de bloeddruk zo stilaan ook off the scale gaat. Vermoedelijk veel te hoog, ik hoor het bonken in mijn oren en ik begin me af te vragen of ik niet beter eerst nog een jaartje strumazollekes had gepakt eer ik hier aan begon.

? -- 3500 meter -- Er komt iets not-quite-snottekeis-funky-shit uit mijn neus, maar (voorlopig ?) is het geen bloed. De zombies zijn niet meer te tellen, eigenaardig genoeg zijn er ook mensen die ons met een rotvaart inhalen. De zombies zijn intussen in een soort file terechtgekomen -- het pad is nu heel steil, heel smal en het gaat gelukkig redelijk traag. Mijn ogen gloeien, maar ik ben intussen al lang blij dat ik niet full-on hoogteziekte krijg. Er staat al een tijdje een stevige, ijskoude wind. Ik kan het geloven dat er in de winter (wanneer je eigenlijk niet mag klimmen, maar machos vind je overal zeker) wel eens een klimmer domweg van de berg wordt geblazen. Er zijn sowieso heel veel plaatsen waar het pad zo smal is dat je met 1 misstap naar beneden ligt. Ole ole.

? -- 3600 meter -- Het letterlijke rots-klim-werk is al een tijdje achter de rug, het gaat nu gewoon in een redelijk-recht-door-zee zigzag pad naar de top over, eh, nou ja, een vulkaan landschap dus. Het "wandelen" is intussen min of meer gedegradeerd tot een voetje per voetje schuifelen dat je normaal associeert met ouwe pees van 95 die naar de markt gaan. Ik had 2.5 liter drank mee, waarvan een halve liter cola "om wakker te blijven", maar als ik die nu uitdrink mogen ze mij 99% zeker afvoeren met een ontploft hart, dus ik laat het maar zo. Ik had ook 2 dooskes rijst mee "om op te eten onderweg". Hahaha, onnozelaar. Bij wijze van troost merk ik dat diegenen met een zuurstof-fles er evengoed onderdoor gaan.

04:30 -- 3750 meter -- Boven !!! Fuck yeah. De clou van heel dit geschift project is dat je door 's nachts te klimmen, normaal juist op tijd boven bent voor zonsopgang. Wowies, I made it :) Ik crash op het dichtstbijzijnde rotsblok, net voor de heilige poort (want normaal is dit avontuur bedoeld als bedevaart, de Fuji is een heilige berg), en bekijk de show. Uiteindelijk heeft het een dikke zes uur geduurd, toch nog vrij respectabel voor een nachtelijke beklimming...





05:00 -- Om echt het hoogste punt te bereiken, moet je rond de krater wandelen naar een weerstation. Op zich geen slechte wandeling, maar er staat teveel mist, dus ik laat die krater maar zo. Voor 400 yen kun je een warme chocomelk kopen, die neutraal gezien op niet veel trekt, maar door de omstandigheden is het de beste choco van 't jaar. Ik recupereer in een soort berghut waar het ietsje warmer is dan buiten, maar niet veel. Een radio staat op een militaire (ie amerikaanse) zender en blaast er volle bak AC/DC door. Gelukkig ben ik te moe op om iemands bakkes te slaan, alhoewel ik misschien wel een uitzondering zou maken als ik nu de auteur tegen zou komen die dit "a unique experience" noemt. Gelijk de japanners zeggen, "1 keer de fuji beklimmen is wijs, 2 keer is foolish".

05:30 -- De choco en rustpauze werkt, en/of mijn lichaam past zich aan, in alle geval ik kan er weer een beetje tegen en ik besluit wat te gaan lachen met de mensen die nu nog omhoog kruipen. Zo krijgt ge ook een idee van het maanlandschap hierboven.





06:00 -- Tijd om terug af te dalen. Ik zou nog wat verder kunnen kankeren over dat dit ook meer dan drie uur duurde, en wat mijn knieen daarvan vonden -- maar ik heb al genoeg de oude zak afgegeven, dus ik zou zeggen, klep dicht en hier met die foto's :











09:30 -- The morning after. En blij dat ik ben dat het gedaan is. Nu nog wachten op de bus van 12:00, dan 2.5 uur terug naar Shinjuku, dan nog efkes de metro e.d...



... en om 16:00 crash ik thuis, om niet meer wakker te worden de eerste 20 uur. Kust mijn kloten, Fuji san.